Szlak kajakowy Michała Kajki

Jezioro Lipińskie

[1,3 km]

53°45'48" N; 22°10'05" E

Ciek prowadzi nas do rozległego jeziora Lipińskiego. Po wpłynięciu na to jezioro najlepiej trzymać się jego północnego brzegu. Znajduje się tu wiele urokliwych miejsc, w których można podpatrywać przyrodę - zarówno z kajaka, jak i z lądu. Brzegi jeziora w znacznej mierze pokrywają lasy. Najczęściej są nimi żyzne lasy liściaste zwane łęgami lub grądami. Istotną różnicą miedzy tymi typami roślinności jest wilgotność ich siedlisk. Występowanie łęgów związane jest  z obszarami, w których utrzymuje się wysoki poziom wód gruntowych w glebie. Zbiorowiska te znoszą też krótki zalew wodami jeziora, natomiast grądy to lasy położone na terenach wyniesionych ponad obszar zalewowy. Oba wymienione typy lasów charakteryzuje znaczne bogactwo gatunkowe roślin. Szczególnie zróżnicowana, pod tym względem, jest warstwa runa tych zbiorowisk. Dominują w niej liczne wilgociolubne zioła, jak: zawilce - gajowy i żółty, gwiazdnice – wielkokwiatowa i gajowa, gajowiec żółty, kokoryczka wielokwiatowa, groszek wiosenny, niecierpek pospolity, czerniec gronkowy, podagrycznik pospolity, czyściec leśny oraz trawy: perłówka zwisła, prosownica rozpierzchła czy kostrzewa olbrzymia. W ekosystemach tych występują też liczne rośliny podlegające ochronie w naszym kraju. Częściej spotykanymi przedstawicielami tej grupy gatunków są między innymi: wawrzynek wilcze łyko, lilia złotogłów, orlik pospolity, przylaszczka pospolita, kruszczyk szerokolistny, bluszcz pospolity czy barwinek pospolity.

Przy gliniastych brzegach wyniesionych wyżej nad lustro wody, korzenie drzew rosnących przy linii jeziora są najczęściej odkryte przez falowanie. Ta osobliwie wyglądająca, naturalna „palisada”, stanowi malowniczy element przybrzeżnego krajobrazu, który w praktyce może też służyć jako miejsce przycumowania kajaka.

Jezioro jest często odwiedzane przez gniazdujące w okolicznych lasach ptaki drapieżne. Najbardziej charakterystyczne gatunki związane ze środowiskiem wodnym to bielik i kania czarna. Dorosłego bielika można rozpoznać po dużych rozmiarach ciała i białym ogonie, zaś kania czarna to smukły, ciemno ubarwiony ptak z ogonem rozwidlonym. Innym ciekawym ptakiem, którego można tam zobaczyć jest trzmielojad.

JEZIORO LIPIŃSKIE lub jezioro Klusy (niem. Lipinsken-See, Seebrücker See). Jezioro eutroficzne, o powierzchni 272,1 ha, łukowato zagięte o długości 5,5 km i szerokości do 0,6 km. Nazwa jeziora pochodzi od nieistniejącej już wsi Lipińskie w części południowej, bądź współcześnie przypisywana jest leżącej na północy wsi Klusy. Maksymalna głębokość jeziora wynosi 23 m, przy średniej głębokości 3,5 m. Linia brzegowa jest dość rozwinięta dzięki wygięciom rynny jeziornej i wąskiej, łukowatej odnodze o długości 1,7 km - wybiegającej ze środkowej części północnego brzegu. Szczególnie ładny jest wschodni fragment z uwagi na wysokie, zalesione brzegi. Od zachodu łączy się z jeziorem Kraksztyn. Dno jeziora jest prawie na całej powierzchni pokryte osadami mulastymi o miąższości 0,1-0,7 m. Roślinność szuwarów porasta całą linię brzegową. Gatunkami dominującymi są trzcina pospolita, sitowie leśne, skrzypy bagienne, tatarak zwyczajny oraz pałka wąskolistna i szerokolistna. Z roślin o liściach pływających występują najczęściej grzybień biały, grążel żółty i nielicznie osoka aloesowata. Roślinność zanurzona zajmuje 30% powierzchni i jest reprezentowana przez rdestnice przeszytą i połyskującą, moczarkę kanadyjską, rogatka sztywnego i ramienice. W toni jeziora występują: szczupak, sandacz, okoń, węgorz, sum, karp, lin, karaś, płoć i leszcz.

Lokalizacja na mapie

Poprzedni punkt:

Jezioro Zdedy

Następny punkt:

Klusy