Szlak Melchiora Wańkowicza

Wieś Kozioł

[ km]

53°25'50"N, 21°49'48"E

Położona jest po obu stronach betonowego mostu na Pisie. Jej część prawobrzeżna nazywa się Kozioł Zarzecze, zaś lewobrzeżna to Kozioł Kruki i Kozioł Bazydły. Na prawym brzegu, przy wspomnianym moście, jest miejsce do biwakowania i wodowania kajaków. Bardziej wymagający turysta może zacumować 500 m wcześniej, przy hotelu położonym na lewym brzegu rzeki.

 

Kozioł to malowniczo położona wieś, otoczona z jednej strony lasami, a z drugiej łąkami. W okresie międzywojennym miejscowość była znanym kurortem. Znajdował się tu między innymi browar (obecnie w całkowitej ruinie). O randze turystycznej tego ośrodka pisał też Wańkowicz:

„- Bad-Kozioł. Kozioł-Zdrój. W sercu kurpiowskiej puszczy. Dwór-pensjonat. Kurczęta na codzień, cztery i pół złotego dziennie. Sześćdziesięciu letników. Regaty na Pisie. Polowanie na kozły. Kurpiowskie jarmarki. Poszukiwanie bursztynu. Od kolei jakaś nieprawdopodobna ilość kilometrów. Należy z sobą z Warszawy przywozić kołdry i flirt. A jeśli kto zapomni to mu dają na miejscu” (Wańkowicz, str. 358).

Po agresji hitlerowsko-sowieckiej w 1939 roku przez wieś Kozioł, na rzece Pisie, przebiegała granica między obu okupantami. Część na wschodnim brzegu rzeki należała do Rosji sowieckiej, a na zachodnim do III Rzeszy.

Fot. 152. Ruiny browaru w Koźle.

 

Ścieżka edukacyjno-rowerowa utworzona w 2012 roku na trasie Kozioł-Wincenta, o długości 13 km. Zaplanowano wzdłuż niej 10 przystanków z informacjami na temat niemieckich bunkrów z okresu II wojny światowej, ruin punktu granicznego, kościoła w Koźle, wiązu - pomnika przyrody, Góry Śmierciowej, zwanej też Wzgórzem Św. Brunona (53o26’23’’N, 21o51’31’’E), Stanicy Wędkarskiej, bazy harcerskiej oraz ciekawostek przyrodniczych.

 

Fot. 153 (z lewej). Góra Śmierciowa (Wzgórze Świętego Brunona).
Fot. 154 (w środku). Krzyż dziękczynny na Wzgórzu Świętego Brunona.
Fot. 155 (z prawej). Kapliczka św. Brunona.

Na ujście rzeczki Rybnicy (53°24'44"N, 21°47'04"E) natkniemy się na 145,5 km szlaku. Dążąc do tego punktu mijamy kolejno leżące nad Pisą wioski: Grószczyzna (200 m od rzeki, brzeg lewy), Szablaki (200 m, brzeg prawy), Waszki (lewy brzeg), Podgórne (prawy brzeg), Dudy Nadrzeczne (200 m, lewy brzeg).

Kolejnym punktem orientacyjnym jest betonowy most na drodze wojewódzkiej 647 (53°23'35"N, 21°47'31"E) położony na 148,6 km. Za mostem na prawym brzegu, znajduje się parking, a obok jest dogodne miejsce do biwakowania i wodowania kajaków.

Na 152,6 km mijamy ujście Kanału Turośl (53°22'33"N, 21°46'15"E), nieopodal około 300 m na lewo od rzeki znajduje się wieś Samule.

Ujście Kanału Krusza-Serafin (53°22'17"N, 21°46'10"E) odnajdujemy po 700 m (153,3 km), kanał ma tez drugą nazwę Kanał Krusza-Pupkowizna. Uchodzi on do starorzecza połączonego z obecnym korytem Pisy. Na prawym brzegu widać wieś Potasie.

Betonowy most (53°20'36"N, 21°47'26"E), po którym przebiega lokalna droga między wsiami Cieciory (prawy brzeg, ok. 1 km od rzeki) i Pupki (brzeg lewy, ok. 3 km od niej) – znajduje się na 160,8 km spływu. Po prawej stronie rzeki, za mostem jest miejsce do biwakowania i wodowania kajaków.

Lokalizacja na mapie